Author name: realronaldmiller@gmail.com

आषाढ महिना आला की मनात एकच नाद सुरू होतो, “विठ्ठल विठ्ठल!” पंढरपूरची वारी, टाळमृदुंगाचा गजर, आणि लाखो वारकऱ्यांच्या पायधुळीत मिसळणारी

दरवर्षी ८ मार्चला जगभरात जागतिक महिला दिन साजरा होतो. पण खरं सांगायचं तर, स्त्रीचा सन्मान फक्त एका दिवसापुरता मर्यादित नसतो.

दरवर्षी १९ फेब्रुवारी उजाडला की छातीत एक वेगळीच ऊर्जा संचारते. शिवनेरीवर जन्मलेल्या त्या शिवबांच्या जयंतीचा दिवस म्हणजे आपल्या सगळ्यांसाठी अभिमानाचा

कधी कधी आपल्याला आपला बाणा, आपली वृत्ती शब्दांत मांडायची असते. कुणी विचारलं “तू कोण?” तर उत्तर शब्दांत नाही, वागण्यात द्यायचं

काही नाती शब्दांत मांडता येत नाहीत, पण तरीही मन सारखं प्रयत्न करत राहतं. आईचं नातं असंच आहे. लहानपणी तिच्या कुशीत

आयुष्यात कधी कधी असं वाटतं की सगळं जड झालंय, सगळं गंभीर झालंय. अशा वेळी एखादी चटपटीत मराठी ओळ वाचली की

स्वामी समर्थांवरची श्रद्धा म्हणजे फक्त देवळात जाणं नाही. ती एक जगण्याची पद्धत आहे, एक आधार आहे जो कठीण वेळीही आपल्याला

काही दिवस असे असतात जेव्हा मनाला कशाचीच उमेद नसते. डोळ्यांत पाणी असतं पण ते कोणाला दिसू नये म्हणून आपण हसत

मैत्री म्हणजे काय, हे शब्दांत सांगणं खरंच कठीण आहे. पण जेव्हा एखादा जवळचा मित्र आठवतो, तेव्हा मनात जी उबदार भावना

काही नाती शब्दांत मांडता येत नाहीत, पण प्रयत्न करावा लागतो, कारण ती व्यक्ती तितकी खास असते. बाबा म्हणजे असंच एक